ව්ලැදිමීර් ලෙනින් හා බොල්ෂෙවික් විප්ලවයේ දේශපාලන යථාර්ථය

 

1917 ජනවාරි මාසයේදී ලෙනින් සිටියේ ස්විට්සර්ලන්තයේ සුරික් නුවරයි. තමාගේ ජීවිත කාලය තුළ රුසියාවේ විප්ලවය දැකීමට නොලැබෙනු ඇතැයි ඔහු දැඩි කම්පාවකින් යුතුව පැවසීය. ඔහුගේ සහචරයා වූ ට්‍රොට්ස්කි එම අවස්ථාවේදී පදිංචිව සිටියේ නිව්යෝක් නගරයේය. එවකට බොල්ෂෙවික් පක්ෂයේ සමස්ත සාමාජික සංඛ්‍යාව 24,000 ක් වූ කුඩා අන්තගාමි සංවිධානයක් විය. එහෙත් ඉන් මාස හයකට පසු ඔවුහු රුසියාවේ පාලන බලය අත්පත් කරගත්හ. එය සිදුවූයේ කෙසේද?

ව්ලැදිමීර් ඉලයිච් උලයානොව් — හෙවත් ලෙනින් — නොසිටින්නට කාල් මාක්ස්ගේ න්‍යාය බොහෝ දුරට හුදු න්‍යායක් පමණක්ම වීමට ඉඩ තිබුණි.

සාර් පාලනයට විරුද්ධ වූ ප්‍රධානතම පක්ෂය වන 'රුසියානු සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කම්කරු පක්ෂය' විශ්වාස කළේ පළමුව ධනවාදී පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයකට අවතීර්ණ වී, දෙවනුව නිර්ධන පන්තියේ ඒකාධිපතිත්වය (Dictatorship of the Proletariat) කරා යොමු විය යුතු බවයි. ඒ සඳහා නිර්ධන පන්තිය සටන් හා  අරගල තුළින් ස්වාභාවිකව විප්ලවවාදී විඥානයක් කරා ළඟාවනු ඇතැයි පක්ෂය අපේක්ෂා කළේය. එහෙත් එම පක්ෂයේ ප්‍රධාන පෙළේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ ලෙනින් මෙම මතය අනුමත කළේ නැත. ඔහු විශ්වාස කළේ නිර්ධන පංතියට තනිවම සැබෑ විප්ලවවාදී විඥානයක් කරා ළඟාවිය නොහැකි බවයි — නිර්ධන පංතිය තනිව ක්‍රියා කළහොත් ඔවුන් ළඟාවන්නේ වැටුප් හා වැඩ කොන්දේසි වෙනුවෙන් පෙනී සිටින වෘත්තීය සමිති සංවිධානයකට  මිස සැබෑ විප්ලවීය දේශපාලන විඥානයකට නොවන බව ලෙනින්ගේ තර්කය විය.

මෙම පසුබිම තුළ 1902-1903 වකවානුවේදී ලෙනින් සිය දේශපාලන මතවාදය ඇතුළත් කරමින්, පසුකාලීනව ලෝක දේශපාලනයට දැවැන්තම බලපෑමක් ඇති කළ "කළ යුත්තේ කුමක්ද?" (What Is to Be Done?) නමැති ප්‍රසිද්ධ දේශපාලන පත්‍රිකාව ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඇත්ත වශයෙන්ම, ලෙනින් පවා එවකට එයින් සිදුවිය හැකි ආන්දෝලනාත්මක බලපෑම පිළිබඳව සිතන්නට නැතුවා විය හැකිය.ඔහුගේ තර්කය සරලය; එනම් නිර්ධන පන්තියට තනිවම විප්ලවවාදී විඥානයක් කරා ළඟා විය නොහැක. එම නිසා, දැඩි කැපවීමකින් යුත් පූර්ණකාලීන විප්ලවවාදීන්ගෙන් සමන්විත කුඩා "පෙරටුගාමී පක්ෂයක්" විසින් නිර්ධන පන්තිය සංවිධානය කරමින් විප්ලවය වෙත මෙහෙයවිය යුතු බව ඔහු පෙන්වා දුන්නේය.

මෙම මතභේදය හේතුවෙන් 1903 දී ලන්ඩනයේ පැවති පක්ෂ සම්මේලනයේදී පක්ෂය දෙකඩ විය (ඇත්ත වශයෙන්ම ඉස්ක්‍රා ( ගිනිපුපුර) නම් පක්ෂ පුවත්පතේ සංස්කාරක මණ්ඩල සම්බන්ධයෙන් වූ ඡන්දයකදී). එහිදී සිදුවූ ඡන්ද ගණන් කිරීමේදී ලෙනින්ගේ පාර්ශ්වය ඡන්ද කිහිපයකින් ජයග්‍රහණය කළ බැවින්, ඔවුහු "බොල්ෂෙවික්" (බහුතරය) නමින් හැඳින්වුණහ. විරුද්ධ පාර්ශ්වය "මෙන්ෂෙවික්" (සුළුතරය) බවට පත් විය. නමුත් බිම්මට්ටමේ සැබෑ යථාර්ථය ඊට සපුරා වෙනස් විය. මෙන්ෂෙවික්වරුන්ට 100,000 කට ආසන්න සාමාජික පිරිසක් සිටි නමුත් බොල්ෂෙවික්වරුන්ට සිටියේ 24,000 ක් වැනි සුළු පිරිසකි. පසුව ලෙනින් සමඟ එක්වූ ට්‍රොට්ස්කි ද මුල් කාලයේදී මෙන්ෂෙවික් පාක්ෂිකයෙකු වීම සුවිශේෂී වේ.

1905 දී රුසියාවේ ප්‍රථම විප්ලවීය තත්ත්වය මතු වුවද එය අසාර්ථක විය. ඉන් පසු ලෙනින් වසර ගණනාවක් තිස්සේ ජිනීවා, පැරිස්, ක්‍රකව් සහ අවසානයේ සුරික් ආදී විදේශීය නගරවල පිටුවහල්ව ජීවත් විය. 1917 ජනවාරි වන විට ඔහු දැඩි ලෙස අධෛර්යයට පත්ව සිටියේ මේ නිසාය.

එහෙත් පළමු ලෝක යුද්ධය ඇවිලී ගොස් 1917 පෙබරවාරි මාසයේදී සාර් පාලනය හදිසියේම බිඳ වැටුණේ ලෙනින් රුසියාවේ නොසිටි, එමෙන්ම ඔහු කිසිසේත් බලාපොරොත්තු නොවූ මොහොතකය.  ලෙනින් රුසියාවට ආපසු යාමට සැලැස් වූවොත් එරට දේශපාලනිකව අස්ථාවර වනු ඇතැයි ජර්මනිය නිවැරදිව ගණනය කළ අතර, ඒ අනුව ඔහුව රුසියාවට යැවීම සඳහා ජර්මන් රජය විසින් විශේෂ ආරක්ෂිත (සීල් තැබූ) දුම්රියක් ලබා දෙන ලදී. ජර්මානුවන් තමා ව රුසියාවට එරෙහිවම භාවිත කරන බව ලෙනින් ද දැන සිටියද, ඔහු ඒ පිළිබඳව තැකීමක් නොකළේය.  අනතුරුව ඉතා සූක්ෂම ක්‍රියාමාර්ග ඔස්සේ පෙට්‍රොගාඩ් සෝවියට් සභාවේ බලය තහවුරු කරගත් ලෙනින් ඇතුළු බොල්ෂෙවික්වරු ඔක්තෝබර් විප්ලවය මඟින් ආණ්ඩු බලය අත්පත් කරගත්හ. එහෙත්, ඔවුන්ට සැබෑ රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගැනීමේ අභියෝගයට මුහුණ දීමට සිදු විය. එවකට සිටි බහුතරයක් රාජ්‍ය සේවකයන් බොල්ෂෙවික්වරුන්ට සේවය කිරීම සහ ඔවුන්ගේ නියෝග පිළිපැදීම ප්‍රතික්ෂේප කළහ.

මෙම අභියෝග සහ විරෝධතාවලින් පාලනය බේරාගැනීම සඳහා ලෙනින් විසින් "රක්ත භීෂණය" (Red Terror) රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තියක් ලෙස නිල වශයෙන් දියත් කරන ලදී. ඒ යටතේ බොල්ෂෙවික්වරුන් විසින් "පන්ති සතුරන්" (Class Enemies) ලෙස ලේබල් කරන ලද ඕනෑම පුද්ගලයෙකු අනුකම්පාවකින් තොරව ඝාතනය කිරීම ආරම්භ විය. ලෙනින්ගේ ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා වූ ලියොන් ට්‍රොට්ස්කි මෙම මර්දනය සාධාරණීකරණය කරමින් පැවසුවේ "බිත්තර නොකඩා ඔම්ලට් සෑදිය නොහැකි" බවයි. ලෙනින් මේ භීෂණය ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා යොදා ගත්තේ අනුකම්පා විරහිත කොමියුනිස්ට්වාදියෙකු වූ ෆිලික්ස් සෙර්සින්ස්කි විසින් පිහිටුවන ලද 'චේකා' (Cheka) නමැති රහස් පොලිසියයි. ලෙනින් සහ බොල්ෂෙවික්වරුන් දියත් කළ මෙම අමානුෂික මර්දනය දුටු ලෙනින්ගේ සමීප මිතුරෙකු වූ ප්‍රකට ලේඛක මැක්සිම් ගෝර්කි දැඩි කම්පාවට පත් විය. බොල්ෂෙවික්වරුන් විසින් සමස්ත රුසියානු ජනතාව රසායනාගාර මීයන් බවට පත් කරමින් ඔවුන් මත කෲර පරීක්ෂණයක් සිදු කරමින් පවතින බව ගෝර්කි විවෘතවම ප්‍රකාශ කළේය. ලෙනින්ගේ මෙම භීෂණය හේතුවෙන් අවම වශයෙන් රුසියානුවන් 50,000 ක් පමණ ඝාතනය කරනු ලැබූහ.

වර්තමාන වාමාංශිකයන් බොහෝ විට ප්‍රකාශ කරන්නේ ලෙනින් සැමවිටම "ජාතීන්ගේ ස්වයං-නිර්ණ අයිතිය" වෙනුවෙන් පෙනී සිටි නායකයෙකු බවයි. එහෙත් සැබෑ ඓතිහාසික යථාර්ථය ඊට වෙනස් විය. පැරණි රුසියානු අධිරාජ්‍යයෙන් වෙන්වී ස්වාධීන වීමට උත්සාහ කළ යුක්රේනය, ජෝර්ජියාව, බෙලරුසියාව සහ පෝලන්තය වැනි රාජ්‍යයන් මර්දනය කර නැවත තම ග්‍රහණයට ගැනීම සඳහා රතු හමුදාව  යොදා ගැනීමට ලෙනින් කිසිසේත් පසුබට වූයේ නැත.

 

 

ජුදා දේශයේ ආණ්ඩුකාරවරයා - - අනටෝල් ෆ්‍රාන්ස් විසින්

 

එල්. ඒලියස් ලැමියා සිය ජීවිතය ආරම්භ කළේ රෝමයේ පුරවැසියෙකුට ලැබෙන සෑම ඉහළ  සෑම වරප්‍රසාදයක්ම පිරිවරාගෙනය—ඒ අතර උසස් පවුල් පසුබිමක්, මනා අධ්‍යාපනයක් සහ ඉහළ බලාපොරොත්තු ද විය. එහෙත් තරුණ වියේදී ඔහු විනයානුකූල දිවියක් වෙනුවට කාමභෝගී ජීවිතයක් හඹා යාමට තීරණය කළේය. දර්ශනවාදය හැදෑරීම සඳහා ඔහු ඇතැන්ස් නුවරට ගියද, ආපසු පැමිණියේ ප්‍රඥාවන්තයෙකු ලෙස නොව වඩාත් නොසැලකිලිමත් පුද්ගලයෙකු ලෙසය. එස්ක්විලයින් හි පිහිටි සිය නිවසේ ඔහු මිතුරන් පිරිසක් පිරිවරා ගෙන සාද ජීවිතයක් ගත කළ ලැමියා, මිතුරන්ගේ ජීවන රටාව නිසා කෙටි කලකින්ම අධිරාජ්‍යයාගේ උදහසට ලක්විය. ටයිබීරියස් අධිරාජ්‍යයා විසින් ඔහු තරුණ වියේදීම පිටුවහල් කරනු ලැබූ විට, ඔහුගේ ජීවිතය පරිහාණියට පත්වී ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. එහෙත් ඉන්පසු ගත වූ දීර්ඝ වසර කිහිපය තුළ ඔහු පෙරදිග පළාත්වල සංචාරය කළේය. කාලයත් සමඟ ඔහු සෙමෙන් වෙනස් විය; ඔහු වඩාත් කල්පනාකාරී සහ නිරීක්ෂණශීලී පුද්ගලයෙකු බවට පත් වූ අතර, දර්ශනවාදයට ඉගැන්විය නොහැකි වූ පාඩම් අත්දැකීම් මගින් ඔහු උගත්තේය.

කායස් අධිරාජ්‍යයා යටතේ ඔහු නැවත රෝමයට පැමිණෙන විට, ඔහු පෙර සිටි මිනිසා නම් නොවීය. ඔහු දේශපාලනයෙන්, සමාජයෙන් මතු ‍නොව ජීවිතයෙන් පවා බොහෝ දුරට ඈත් වී සිටියේය. ඒ වෙනුවට ඔහු සිය කාලය ගත කළේ අතීතය මෙනෙහි කරමින් සහ පොතපත කියවමිනි. මේ නිහඬ ජීවන රටාව තුළ ඔහු වියපත් විය. ඔහු රෝගාතුර වූ විට, බොහෝ රෝමවරුන් මෙන් ඔහුද බයී (Baiae) හි ස්නානය සඳහා ගියේය. පසුව, ක්‍රමයෙන් පරිහානියට පත්වෙමින් තිබූ ඒ සුප්‍රසිද්ධ නගරයේ ඔහු ඉතා නිහඬව ජීවත් විය. දිනක් සවස් යාමයක, ඔහු මිදි වතු හරහා මුහුදට ඉහළින් පිහිටි සෙවන සහිත මාවතකට පිවිසියේය. ඒ දර්ශනය ඉතා පුළුල් සහ දීප්තිමත් වූ අතරම එය සුන්දර මෙන්ම මඳක් ශෝකී හැඟීමක්ද ජනිත කළේය. ඔහු කියවීම සඳහා ලියවිල්ලක් දිගහරිද්දීම දෝලාවක් ඔහු අසලට පැමිණියේය. ඔහු පසෙකට වන විට, එහි ඇතුළත සිටි මිනිසා දැකගත හැකි විය—ඔහු දැවැන්ත, දැඩි පෙනුමක් ඇති, හුරුපුරුදු අයෙකි.

"පොන්තියස් පිලාත්!" ඔහු හඬගෑවේය. "දෙවියන්ට ස්තූති වේවා—මා ඔබව නැවත දකීවි කියා කවදාවත් හිතුවේ නැහැ!". එම මහලු මිනිසා නතර වී ඔහු දෙස සමීපව බැලීය. "මගේ හිතවත් සත්කාරකයාණෙනි," ලැමියා සිනාසෙමින් පැවසීය, "වසර විස්සක් ගත වීමෙන් මා එතරම්ම වෙනස් වී ඇත්ද, ඔබේ මිතුරා වන ඒලියස් ලැමියාව ඔබට හඳුනාගත නොහැකි වීමට තරම්?". පිලාත් වහාම ඔහුව හඳුනා ගත්තේය. ඔහු දෝලාවෙන් බැස ලැමියාව උණුසුම් ලෙස වැළඳ ගත්තේය. "ඔබව නැවත දැකීම මොනතරම් සතුටක්ද!" ඔහු පැවසීය. "නමුත් ඔබ මට මතක් කර දෙන්නේ ජුදා දේශයේ ගත කළ ඒ දින ගැනයි... මීට වසර තිහකට පෙර, සිසේරියා හිදී. ඔබ මා පසුපස ජෙරුසලමට පවා පැමිණියා. එහිදී අපට යම් සහනයක් ලැබුණා නේද? ඔබේ කරදරවලින් ඔබත්, මගේ වගකීම්වලින් මමත් සැනසීමක් සෙව්වා".

"ඒ වගේම ඔබ අමතක කරනවා," ලැමියා පිළිතුරු දුන්නේය, "ඒ කරදරවලදී ඔබ මට උදව් කළ බව—ඔබ කාරුණිකව මට මුදලින් පවා උපකාර කළ බව". පිලාත් එය අතින් සන් කරමින් බැහැර කළේය. ඔවුන් ගත වූ කාලය ගැනත්, සෞඛ්‍යය ගැනත්, වයසට යෑම ගැනත් කතා කළහ. එහෙත් වැඩි වේලාවක් යන්නට මත්තෙන්, බලාපොරොත්තු වූ පරිදිම, සංවාදය ඔවුන් දෙදෙනාටම පොදු වූ අතීතය දෙසට හැරුණි. ලැමියාගේ ඉල්ලීම මත, පිලාත් ආණ්ඩුකාරවරයා ලෙස ඔහුගේ පාලන සමයේ අවසානය ගැන කතා කළේය—එනම් සමාරිය කැරැල්ල, ඔහු එය ඉක්මනින් මර්දනය කළ ආකාරය සහ ඉන්පසු එල්ල වූ යුද්ධ අපරාධ චෝදනා ගැනයි. "මම ක්‍රියා කළේ ඉතා ප්‍රවේශමෙන්," ඔහු පැවසීය, "එය මා‍ගේ පරිහාණියට හේතු වුණා. විටෙලියස් මට ඇහුම්කන් දෙනවා වෙනුවට මගේ සතුරන්ට ඇහුම්කන් දුන්නා. මාව රෝමයට එවනු ලැබුවත්, මා එහි ළඟා වීමට පෙර ටයිබීරියස් මිය ගොස් සිටියා. කායස් මගේ පැමිණිල්ල විභාග කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළා. මට පිටුවහල් වීම හැර වෙනත් විකල්පයක් තිබුණේ නැහැ".

ලැමියා ඊට සවන් දී මෘදු ලෙස මෙසේ පැවසීය, "පොන්තියස්, ඔබේ අභිප්‍රායන් ගැන මට සැකයක් නැහැ. නමුත් ඔබ සැමවිටම... ඉතා දැඩි පුද්ගලයෙක්. ජුදා දේශයේදී එවැනි ස්වභාවයක් අසාධාරණයක් ලෙස පෙනෙන්නට පුළුවන්".

"ජුදා වැසියන් කෙරෙහි කරුණාව දක්වන්න ? ....මම....!" පිලාත් තියුණු ලෙස පැවසීය. "ඔබ ඔවුන් අතර ජීවත් වූවා, නමුත් තවමත් ඔබට ඔවුන්ව තේරුම් ගැනීමට නොහැකියි. ඔවුන් මුරණ්ඩුයි, ප්‍රචණ්ඩයි, පාලනය කළ නොහැකියි—ඔවුන්ට කැමති වීමෙන් මෙන්ම වෛර කිරීමෙන් පවා ඔවුන් ඔබව වෙහෙසට පත් කරනවා". ඔහුගේ පැරණි කෝපය පැහැදිලිව පෙනෙන්නට තිබුණි. ලැමියා විටින් විට ඔහුව සන්සුන් කිරීමට උත්සාහ කළද, රෝම සංකේත පිළිබඳ විවාද, ජෙරුසලමේ විරෝධතා, නිරන්තර බාධා කිරීම් සහ තමා යම් යුදා ජනතාවට ප්‍රයෝජනවත් මහා පරිමාණ යටිතල පහසුකම් ව්‍යාපෘති ආරම්භ කිරීමට උත්සාහ කළ සෑම අවස්ථාවකම තමාට බාධා කළ ආකාරය ගැන පිලාත් දිගින් දිගටම කතා කළේය.

ඊළඟ දින සවස් වරුවේ, ලැමියා ඔහු සමඟ රාත්‍රී ආහාරය සඳහා ගියේය. එහි සැකසුම ඉතා සරල, අව්‍යාජ එකක් විය. මුලදී ඔවුන් රෝගාබාධ, ප්‍රතිකාර සහ බයී හි විනෝදාංශ ගැන සැහැල්ලුවෙන් කතා කළහ. එහෙත් සෙමෙන්, වයින් පානය කරමින් සිටියදී ඔවුන්ගේ අතීතය නැවත මතු විය. පිලාත් දීර්ඝ වේලාවක් රෝමය සහ තමා කළ කී දෑ සාධාරණීකරණය කරමින් කතා කළේය. මෙතරම් බෙදී ගිය, එහෙත් අතිශය මුරණ්ඩු ජනතාවක් පාලනය කිරීම කළ නොහැක්කක් බව ඔහු පැවසීය.

"ඔවුන් සෑම දිනකම මට බලපෑම් කළා," ඔහු පැවසීය, "'මරණය!' යනුවෙන් කෑගසමින්—මට සාධාරණීකරණය කළ නොහැකි තීන්දු ඉල්ලා සිටියා. එසේ වුවද මට ඔවුන්ගේ නීති අනුගමනය කිරීමට සිදු වුණා. එවැනි මිනිසුන් සමඟ තර්ක කළ නොහැකියි".

"ඔවුන් ඔවුන්ගේ සම්ප්‍රදායන්ට ඉතා ලැදියි," ලැමියා පැවසීය. "සමහරවිට ඕනෑවටත් වඩා. නමුත් මම ඔවුන් තුළ තවත් දෙයක් දැක්කා—සරල බව, විශ්වාසය සහ ධෛර්යය පවා".

පිලාත් එය අතින් සන් කරමින් බැහැර කළේය. ඔහු නිරන්තරයෙන් කල්පනා කළේ යුදා වැසියන්ගේ අවුල් සහගත බව, කළගුණ නොදත්කම සහ ගැටුම් පිළිබඳවයි. "තමන්ව  විනාශ කිරීමට ඔවුන්ම අපට බල කරාවි," ඔහු පැවසීය. "එවැනි මිනිසුන් සමඟ කිසිම මධ්‍යම ප්‍රතිපදාවක් අනුගමන කරන්නට බැහැ".

තර්ක කිරීමෙන් පලක් නොවන බව වටහා ගත් ලැමියා සංවාදයේ මාතෘකාව වෙනස් කළේය. එසේ කරන විට ඔහුගේ ස්වරය වඩාත් මෘදු සහ ඈත අතීතයකට දිවෙන ස්වභාවයක් ගත්තේය. "ඒ කාලේ මම තරුණයි," ඔහු සෙමින් පැවසීය. "එහි මට මතක තවත් දේ තිබුණා... උදාහරණයක් ලෙස ඒ කාන්තාවන්—ඒ සිරියානු කාන්තාවන්...".

ලැමියා මුලදී සැහැල්ලුවෙන්ද පසුව වඩාත් බැරෑරුම් ලෙසද එක් විශේෂ කාන්තාවක් ගැන—එනම් ජෙරුසලමේදී ඔහු දැන සිටි ජුදා ජාතික නර්තන ශිල්පිනියක ගැන—කතා කරන විට පිලාත් නොඉවසිල්ලෙන් සවන් දුන්නේය. "ඔවුන් නටන්නේ ඉතා මන්දගාමී, සුන්දර චලනයන් සහිතවයි," ඔහු පැවසීය. "එක් පහනක් පමණක් තිබූ කුඩා කාමරයකදී මා එවැනි තරුණියකව හඳුනා ගත්තා. ඇගේ දෑස්... ඇගේ හඬ... මම ඇය පසුපස සෑම තැනකම ගියා. මම කොපමණ අබ්බැහි වුනාද කියතොත් ඇයව අහිමි වීම මට වයින් අත්හැරීමට වඩා අපහසු දෙයක් වුණා". ඔහු මඳක් නැවතී නැවතත් කතා කළේය. "මාස කිහිපයකට පසු මට අසන්නට ලැබුණා ඇය කුඩා කණ්ඩායමකට එකතු වූ බව—ඒ හාස්කම් කළ ගලීලයේ තරුණයෙකුගේ අනුගාමිකයින් පිරිසක් සමඟ. ඔහුගේ නම ජේසුස්. ඔහු නාසරෙත්හි අයෙක්, ඔහුව කුමන හෝ වරදකට කුරුසියේ තබා මරා දැමුණා—ඒ කුමක්දැයි මම හරියටම දැන සිටියේ නැහැ".

ඔහු පිලාත් දෙස බැලීය. "පොන්තියස්, ඔබට ඔහු ගැන යමක් මතකද?".

පිලාත් සිය බැම රැලි කරමින් නළල අතගා යමක් මතක් කර ගැනීමට උත්සාහ කළේය. තත්පර කිහිපයක් ඔහු නිහඬව සිටියේය. "ජේසුස්?" ඔහු පැවසීය. "නාසරෙත්හි ජේසුස්?". නැවතත් නිහඬතාවයක් ඇති විය. ඉන්පසු ඔහු ඉතා සෙමින් මෙසේ පැවසුවේය:

"මට ඔහු ගැන මතකයක් නැහැනේ".

විවෘත ජනේලය - Open Window by Saki

 

"මගේ නැන්දා දැන් පහතට ඒවි, නට්ල් මහත්මයා," යැයි ඉතා කල්පනාකාරී, තැන්පත් පෙනුමක් ඇති පසළොස් හැවිරිදි තරුණිය පැවසුවාය; "ඒ වෙනකම් ඔබට මාව ඉවසගෙන ඉන්න වේවි."

පැමිණීමට නියමිත නැන්දාට අගෞරවයක් නොවන පරිදිත්, ඒ මොහොතේ තමා ඉදිරියේ සිටින ලේලියට රිදෙන්නේ නැති පරිදිත් උචිත යමක් පැවසීමට ෆ්‍රැම්ටන් නට්ල් උත්සාහ කළේය. මෙලෙස එක දිගට නොදන්නා අමුත්තන් හමුවීමට යාමෙන්, තමා අපේක්ෂා කරන මානසික සුවය සැලසේදැයි ඔහු තුළ දැඩි සැකයක් මතු විය.

"ඔය ගමන කොහොම කෙළවර වෙයිද කියලා මම දන්නවා," ඔහු මේ පිටිසරබද ප්‍රදේශයට ඒමට සූදානම් වෙද්දී ඔහුගේ සහෝදරිය පවසා තිබුණි; "ඔය පළාතට ගිහින් ඔයා හුදෙකලා වෙයි; කා එක්කවත් කතා බහක් නැතුව ඉන්නකොට ඔයාගේ අසනීපය තවත් වැඩි වෙයි. ඒ නිසා මම දන්න කියන අයට හඳුන්වා දීමේ ලිපි මම ඔයාට දෙන්නම්. මට මතක හැටියට ඒ අතර බොහොම හොඳ අයත් හිටියා."

තමා මේ ලිපියක් රැගෙන ආ සැපල්ටන් මහත්මිය ද ඒ 'හොඳ' ගණයට වැටෙන අයෙක්දැයි ෆ්‍රැම්ටන් කල්පනා කළේය.

"ඔබ මේ අවට ඉන්න අයව අඳුනනවාද?" නිහඬතාව මඳක් වැඩි යැයි හැඟුණු තැන ලේලිය ඇසුවාය.

"ඇත්තටම මම මෙහේ කාවවත්ම අඳුනන්නේ නැහැ," ෆ්‍රැම්ටන් පැවසීය. "මීට අවුරුදු හතරකට විතර කලින් මගේ සහෝදරිය මෙහේ පල්ලියේ ලැගුම්ගෙන හිටියා. ඇය තමයි මට මේ පළාතේ කිහිප දෙනෙක්ව හඳුන්වා දීලා ලිපි දුන්නේ." ඔහු එය පැවසුවේ යම් කනගාටුදායක ස්වරයකිනි.

"එහෙනම් ඔබ මගේ නැන්දා ගැන ඇත්තටම කිසිම දෙයක් දන්නේ නැහැ නේද?" තැන්පත් තරුණිය විමසුවාය.

"මම දන්නේ ඇයගේ නමයි ලිපිනයයි විතරයි," ඔහු පිළිගත්තේය. සැපල්ටන් මහත්මිය විවාහකද වැන්දඹුවකද යන්න ඔහු කල්පනා කරමින් සිටියේය. ඒ කාමරය දෙස බැලූ විට එහි පුරුෂයෙකු ජීවත් වන බවට යම් අපැහැදිලි සලකුණු පෙනෙන්නට තිබුණි.

"ඇයගේ ජීවිතයේ ලොකුම ශෝකාන්තය සිද්ධ වුණේ මීට අවුරුදු තුනකට කලින්. ඒ කියන්නේ ඔබේ සහෝදරිය මෙහෙන් ගියාට පස්සේ," දැරිය පැවසුවාය.

"ශෝකාන්තයක්?" ෆ්‍රැම්ටන් ඇසුවේය. මෙවැනි නිස්කලංක ගැමි පරිසරයක 'ශෝකාන්ත' යන වචනය නොගැලපෙන බව ඔහුට සිතුණි.

"ඔක්තෝබර් මාසයේ මේ වගේ හවස් වරුවක අපි ඇයි මේ ජනේලය සම්පූර්ණයෙන්ම විවෘත කරලා තියෙන්නේ කියලා ඔබට හිතෙනවා ඇති," යැයි පවසමින් ඇය තණකොළ පිට්ටනිය දෙසට විවෘත වන විශාල ප්‍රංශ පන්නයේ ජනේලයක් පෙන්වූවාය.

"කාලගුණය නම් සෑහෙන්න උණුසුම්," ෆ්‍රැම්ටන් පැවසීය; "ඒත් ඒ ජනේලයයි අර ශෝකාන්තයයි අතර තියෙන සම්බන්ධය මොකක්ද?"

"අද වගේම දවසක, මීට අවුරුදු තුනකට කලින්, ඇයගේ සැමියා සහ ඇගේ බාල සහෝදරයන් දෙන්නා දඩයමේ යන්න ඔය ජනේලයෙන් එළියට ගියා. ඔවුන් ආයෙත් කවදාවත් ආවේ නැහැ. ඔවුන්ට හුරුපුරුදු වගුරු බිම හරහා යනකොට ඔවුන් තුන්දෙනාම මඩ ගොහොරුවකට අහු වුණා. ඒ අවුරුද්දේ දරුණු විදිහට වැස්ස වැහුණා. වෙනදා ආරක්ෂිතයි කියලා හිතපු තැන් පවා හිටිහැටියේම ගිලා බැස්සා. ඔවුන්ගේ සිරුරු පවා හමු වුණේ නැහැ. ඒක තමයි භයානකම දේ." මෙහිදී දැරියගේ කටහඬේ තිබූ තැන්පත් බව ගිලිහී ගොස් එය වේදනාවෙන් වෙව්ලන ස්වරයක් ගත්තේය. "පව් මගේ නැන්දා, ඇය තාමත් හිතනවා කවදා හරි ඔවුන් සහ ඔවුන් එක්ක ගිය ඒ දුඹුරු පාට බල්ලා ආයෙත් ඒවි කියලා. ඇවිත් වෙනදා වගේම ඔය ජනේලයෙන් ගෙට එයි කියලා ඇය හිතනවා. අන්න ඒ නිසයි හැමදාම හවස් වරුවේ කළුවර වැටෙනකම් ඔය ජනේලය ඇරලා තියන්නේ. පව් මගේ නැන්දා, ඔවුන් එදා ගිය හැටි ඇය මට ඕනෑතරම් කියලා තියෙනවා. ඇගේ සැමියා සුදු පාට වැහි කබාය අතේ දාගෙන ගිය හැටිත්, බාලම මල්ලි රොනී ඇයට විහිළු කරන්න 'බර්ටි, ඇයි ඔයා ඔහොම පනින්නේ?' කියලා සින්දු කිය කිය ගිය හැටිත් ඇයට නිතරම මතක් වෙනවා. දන්නවාද, මේ වගේ නිශ්ශබ්ද හවස් වරුවල මටත් වෙලාවකට හරි බය හිතෙනවා ඔවුන් ඔය ජනේලයෙන් ඇතුළට එයි කියලා - "

ඇය මඳක් වෙව්ලා යමින් කතාව නතර කළාය. මඳ වේලාවකින් සැපල්ටන් මහත්මිය කලබලයෙන් කාමරයට පැමිණ ප්‍රමාදය ගැන සමාව අයැද සිටීම ෆ්‍රැම්ටන්ට ලොකු සහනයක් විය.

"වේරා ඔයාව පාලුවෙන් තියන්න නැතුව ඇති කියලා මම හිතනවා?" ඇය ඇසුවාය.

"ඇය බොහොම රසවත් විදිහට කතා කළා," ෆ්‍රැම්ටන් පැවසීය.

"ඔබ ජනේලය ඇරලා තියෙන එක ගැන අමනාපයක් නැතුව ඇති කියලා මම හිතනවා," සැපල්ටන් මහත්මිය උද්‍යෝගයෙන් පැවසුවාය; "මගේ සැමියයි සහෝදරයොයි දැන් දඩයම ඉවර වෙලා එයි. ඔවුන් හැමදාම එන්නේ මේ පැත්තෙන්. අද ඔවුන් වගුරු බිම් පැත්තේ ගිය නිසා මගේ පලස් ඔක්කොම මඩ ගායි. ඉතින් පිරිමින්ගේ හැටි ඔහොම තමයි නේද?"

ඇය දඩයම ගැනත්, මේ දිනවල කුරුල්ලන් අඩු බවත් ඉතා ප්‍රීතියෙන් කතා කරන්නට වූවාය. නමුත් ෆ්‍රැම්ටන්ට මේ සියල්ල ඇසුණේ භීතියකිනි. ඔහු මේ භයානක මාතෘකාව වෙනස් කිරීමට දැඩි උත්සාහයක් ගත්තද එය සාර්ථක වූයේ අඩ වශයෙනි. නිවෙස් හිමිකාරියගේ දෑස් නිතරම ඔහු පසු කර පිටත ඇති තණකොළ පිට්ටනිය දෙසට යොමු වන බව ඔහුට වැටහුණි. මේ ශෝකජනක සංවත්සරය දවසේම තමා මෙහි පැමිණීම ගැන ඔහු තමාටම දොස් පවරා ගත්තේය.

"දොස්තරවරු මට නියම කරලා තියෙන්නේ පූර්ණ විවේකය සහ මානසික නොසන්සුන්තාවයෙන් තොරව ඉන්න කියලයි," ෆ්‍රැම්ටන් පැවසීය. අමුත්තන් තමාගේ රෝගාබාධ ගැන අසන්නට ඉතා කැමැත්තෙන් සිටිනවා යැයි සිතන පොදු දුර්මතයක ඔහුද එල්බ සිටියේය.

"එහෙමද?" යැයි සැපල්ටන් මහත්මිය පැවසුවේ ඈනුමක් පාලනය කරගනිමිනි. නමුත් මොහොතකින් ඇය එකවරම අවදි විය. ඒ ෆ්‍රැම්ටන් කියන දේට නොවේ.

"ඔන්න ඔවුන් ඇවිත්!" ඇය කෑගැසුවාය. "හරියටම තේ බොන වෙලාවට. බලන්නකෝ ඇස් දෙකටත් එක්ක මඩ නාගෙන ඉන්න හැටි!"

ෆ්‍රැම්ටන් මඳක් වෙව්ලා ගොස්, සිදුවන දේ ගැන අනුකම්පාවෙන් බැලීමට ලේලිය දෙස හැරුණි. දැරිය ජනේලයෙන් පිටත බලා සිටියේ දෑස් විසල් කරගත් දැඩි භීතියකිනි. විස්තර කළ නොහැකි බියකින් තැතිගත් ෆ්‍රැම්ටන් ද ආපසු හැරී පිටත බැලුවේය.

බැස යන සැඳෑ කළුවරේ, රූප තුනක් තණකොළ පිට්ටනිය මැදින් ජනේලය දෙසට ඇවිද එමින් සිටියහ. ඔවුන් සියල්ලන්ම අත තුවක්කු තිබූ අතර එක් අයෙකුගේ උරහිසේ සුදු පාට කබායක් දමා තිබුණි. විඩාපත් වූ දුඹුරු පැහැති බල්ලෙකු ඔවුන් පසුපසින් පැමිණියේය. ඔවුන් නිහඬවම නිවසට ළං වූ අතර, කළුවර අතරින් තරුණ කටහඬක් ඇසුණි: "මම ඇහුවා බර්ටි, ඇයි ඔයා ඔහොම පනින්නේ කියලා?"

ෆ්‍රැම්ටන් වහාම තම සැරයටිය සහ තොප්පිය අතට ගත්තේය; ඔහු පණ එපා කියා දිව ගිය වේගයට ඉදිරිපස දොර හෝ ගේට්ටුව පෙනුණේ යාන්තමිනි. පාරේ පැමිණි බයිසිකල්කරුවෙකුට ඔහු හා ගැටීම වළක්වා ගැනීමට පඳුරකට පනින්නට සිදු විය.

"අපි ආවා රත්තරනේ," යැයි පවසමින් සුදු කබාය ගත් තැනැත්තා ජනේලයෙන් ඇතුළු විය. "අපි මඩ නාගෙන හිටියට දැන් ඒවා වේලිලා. කවුද ඒ අපි එනකොටම දිව්වේ?"

"ඒ පුදුම මනුස්සයෙක්, නට්ල් කියලා කෙනෙක්," සැපල්ටන් මහත්මිය පැවසුවාය; "මෙච්චර වෙලා එයාගේ ලෙඩ රෝග ගැන විතරයි කතා කළේ. ඔබලා එනකොටම සමුගැනීමක්වත් නැතුව දූවිලි අවුස්සගෙන දිව්වා. හරියට හොල්මනක් දැක්කා වගේ."

"මම හිතන්නේ ඒ බල්ලා දැකලයි," ලේලිය ඉතා සන්සුන්ව පැවසුවාය; "ඔහු මට කිව්වා ඔහු බල්ලන්ට හරිම බයයි කියලා. වරක් ඉන්දියාවේදී ගංගා නදිය අසලදී බල්ලන් රැළක් පන්නපු වෙලාවක ඔහුට මුළු රෑම අලුතෙන් හාරපු සොහොනක ඉන්න වෙලා තියෙනවා. බල්ලන් උඩ ඉඳන් ගොරවද්දී ඔහු එතන හිරවෙලා ඉඳලා. ඕනෑම කෙනෙකුට සිහිය නැති වෙන්න ඒක හොඳටම ඇති."

හිටිවනම මෙවැනි නිර්මාණශීලී කතා ගෙතීම ඇයගේ විශේෂ දක්ෂතාවයකි.

Ranil’s Tomb

About a decade ago, I had had enough of Ranil Wickremesinghe. By then he had gutted the UNP—my party for most of my adult life—by elevating friends and cronies. Mahinda Rajapaksa, meanwhile, was in full authoritarian bloom. So when Maithripala Sirisena, not RW, became the common candidate, I was overjoyed. The joy didn’t last.

Months into office, the bond scam torpedoed any faith in “Good Governance.” Four years of trench warfare between MY3 and RW paralysed the state and froze the economy. By 2018, only with Mangala Samaraweera at his side did RW finally push reforms to stem the financial rot that began under Rajapaksa’s borrowing binge. But then came Easter 2019—the final blow. The public never forgave RW for the infighting that left the country exposed.

Gotabaya Rajapaksa binned RW’s reforms despite warnings from his own Finance Ministry. COVID followed. By April 2022, Sri Lanka was bankrupt. Inflation hit 70%. Power cuts stretched to 18 hours. Middle-class anger boiled into the Aragalaya. After mobs attacked Galle Face protesters on May 9, the country tipped into anarchy. While others babbled about caretaker governments, RW was the lone voice in Parliament spelling out a way forward. By July 9, Gotabaya fled. Ranil slipped into the vacuum, deployed troops, and restored order. Then, with consummate cynicism, he courted the very Rajapaksas he’d opposed for decades to become caretaker President. To pay them back, he cracked down on the very protests that had lifted him up.

For a moment, he was at his peak. He backed monetary reforms, closed the IMF deal, and secured debt talks. Inflation fell to 1%. Reserves climbed by $4.5 billion. But the price was steep: sharing power with the Rajapaksa machine, elevating crooks like Lohan Ratwatte, and bulldozing the Constitutional Council to make a thug like Deshabandu police chief. The public wanted system change. He gave them business as usual.

So, even as I voted for RW in the last election, AKD’s win was inevitable. People were done. Ranil’s transactional politics had run out of currency. He once cut deals with the JVP itself—earning them the nickname “Red Elephants”—but that ended when he had nothing left to offer. Today, with AKD’s NPP riding high, he is a liability, not an asset.

Which brings us to his imprisonment. Ranil always used corruption as a tool of power. Now it has caught up with him. The “joint opposition” may howl, but the public won’t rally to a man they long ago abandoned. This is the end of his road. He was famously unsentimental about allies and supporters. We owe him the same.

ලසන්තගේ මිනීමරුවො‍්

ලසන්ත වික්‍රමතුංග ගැන 1997 පමණ සිට විටින් විට අසා තිබුනත් ඔහු මුල් වරට දකින්නට අසන්නට ලැබෙන්නේ 2001 ඡන්දයට කලින් චන්ද්‍රිකා/ මංගල  - ජවිපෙ පරිවාස රජය සමයේ ටී එන් එල් ජනහඩ වැඩසටහනකිනි. එවක අලි කොටි ගිවිසුම ආණ්ඩුවේ මාධ්‍ය වල ප්‍රධාන මාතෘකාවක් වූ අතර ලසන්ත ඉතා චතුර ලෙස සිංහල ඉංග්‍රීසි භාෂා දෙකම සම සමව භාවිතා කරමින් ආණ්ඩුවේ චෝදනා තර්කානුකූලව බිඳ හෙලීය. ඉන්පසුව බිහිවූ එජාප රජයේ වැරදි මුල් වරට විවේචනය කළේද ඔහුයි. මිලින්ද මොරගොඩ, ජයලත් ජයවර්ධන ආදි එජාප අමාත්‍යවරුන් ඔහුගේ නිර්දය විවේචනයට හසුවිය. සුරනිමිල නම් අනවර්ථ නාමයෙන් ඔහු ලියූ Inside Politics කොළම එකල මම කියවීමට ප්‍රිය කළෙමි. ලසන්ත කිසිවිටකත් අපක්ෂපාතී මාධ්‍යවේදියෙක් නොවීය. ඔහු එජාපයේ රනිල් පාර්ශ්වය වෙනුවෙන් කොන්දේසි විරහිතව පෙනී සිටියේය. රනිල්ට එරෙහි එජාප ජ්‍යෙෂ්ඨයන් හට දේශපාලනිකව හා අන් අයුරින්  පහර දීමට ඔහු නොපසුබට විය. එසේ වුවත් වැදගත් කරුණ වන්නේ ඔහු රනිල්ගේ ගොට්ටෙක් නොවීමයි. එවක රනිල් පාර්ශ්වය (නමට හෝ)  පෙනී සිටි ලිබරල් සමාජ මතවාදය හා  මධ්‍ය දක්ෂිණාංශික ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති හා ලසන්තගේ අදහස් සමානුපාත වීම එයට ප්‍රධාන හේතුව විය. ඔහු දේශපාලකයන් හමුවේ අදීන විය. ඔවුන් ඔහුට “සර් මැඩම්” නොව “ඔයා “ විය. මහින්ද රාජපක්ෂ සමඟ තිබූ පුද්ගලික මිත්‍රත්වය පවා පළුඳු කරගෙන 2005 ජනාධිපතිවරණයේදී හෙල්පින් හම්බන්තොට ගැන සොයා බැලූවේ ලසන්තයි. එල් ටී ටී ඊ සංවිධානයට මුදල් දී ජනාධිපතිවරණය ආපසු හැරවීම ගැන සෙව්වේය.

ලසන්ත හා ඔහුගේ බිරිඳ රේන් වික්‍රමතුංග 1980 දශකයේ සන්ඩේ ටයිම්ස් කාර්යාලයේදී 

ඉන්පසු මහින්ද ලසන්තගේ සතුරෙකු විය. ආණ්ඩු ප්‍රේමි සී ඒ චන්ද්‍රප්‍රේමට අනුව විපක්ෂය රනිල් නිසා දුර්වල වී ආණ්ඩු මර්ධනය නිසා බෙදී වෙන්වී සිටි අවදියක  ලසන්ත යනු එක් මිනිසෙකුගෙන් සැදුම්ලත් විපක්ෂයක් ( One Man Opposition) විය.  2006 හෝ 2007 මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති ලෙස වරක් නොසරුප් බසින් ලසන්තට ගිගිරූ විට ලසන්තද නොසරුප් නොවන වචන යොදා ගෙන ආපසු ජනාධිපතිට බැන වැදී පසුව පුවත්පතේද පළ කළේය. සමාජ මාධ්‍ය, පැය 24 නිව්ස් සයිකල් නොතිබූ ඒ කාලෙයේ  ලංකාවේ බහුතරයක් වූ ජනමාධ්‍යවේදින් අතරින් ලසන්ත වෙනස් වූ‍යේ මේ දැඩි නිර්භීත බව නිසා ය.

ලසන්ත මරා දැමුවේ ඇයි?  මිග් ගණුදෙනුව ගැන හෙලි කිරීම හෝ උතුරේ යුද්ධ අපරාධ ගැන සෙවූ නිසා යැයි මම විශ්වාස නොකරමි. ලසන්තගේ බිරිඳ සමඟ පසුව පුවත් සේවයක් ආරම්භ කළ උවිඳු කුලකුලසූරිය කියන්නේ ලසන්ත විදේශ රහස් ඔත්තු සේවයකට සම්බන්ධ නිසා මරා දැමුනු සොනාලි සමරතුංග තමා හා පැවසූ බවයි. එහෙත් එයත් විශ්වාස කිරීමට අපහසුය. වඩාත් වීමට හැකි දේ ලසන්ත හා වෛරය සිතේ තබා ගත් මරා හා ඔහු‍ගේ  දේශපලනාධිකාරය, කිලිනොච්චිය බිඳ වැටී සිය ජනප්‍රියත්වය මුදුන් පෙත්තේ තිබෙන මොහොතේ තමන්ට සැමදා හිසරදයක් වූ මාධ්‍යවේදියෙක් මහ පාරේ සුනඛකයෙකු මෙන් අමානුෂික ලෙස මරා දැමූ බවයි. ඉන්පසු ඒ මිනීමරුවෝ තවත් ඝාතන දෙකක් සිදු කොට අහිංසක දෙමළ මිනිසුන් දෙදෙනෙක් මරා පරීක්ෂණ අන් අතනට යොමු කළහ.

සාක්ෂි යටපත් කිරීම හා දේශපාලන බලපෑම් නිසා අවුරුදු 16කට කලින් සිදුවූ මේ ඝාතනය ගැන තවදුරටත් සෙවීමේ හැකියාව ඇතැයි මම විශ්වාස නොකරමි. එහෙත් ලසන්තගේ ඝාතනය සම්බන්ධ පවුල දේශපාලනිකව අවලංගු වී අවසානයේ තමාවම හිස මුදුන් තබා ගත් ජනතාවගේ වෛරයෙන් දිවි ගලවා ගැනීමට හමුදාවේ පිහිට පැතීමට සිදු වීම දෛවයේ සරදමක් විය.  

වෘකයාගේ දවස - වෙබ් සීරිස් එකක් ලෙසින් The Day of the Jackal (2024)

 

චාල්ස් ඩිගෝල් කියන්නේ ප්‍රංශයේ විවාදාත්මක චරිතයක්. පළමු ලෝක යුද්ධයේ හා දෙවැනි ලෝක යුද්ධවල ප්‍රංශ හමුදාවේ නායකයෙක් ලෙස තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් කරන ඔහු පසුව ප්‍රංශයේ ජනාධිපති වෙනවා. එවක (1950 දශකයේ අග) උතුරු අප්‍රිකාවේ ඇල්ජීරියාව යනු ප්‍රංශ යටත් විජිතයක්. ප්‍රංශයෙන් ගොස් එරට පදිංචි වී සිටින ප්‍රංශ ජාතිකයන් විශාල පිරිසක්ද එවක එහි සිටිනවා. මේ අතර ප්‍රංශ පාලනයට විරුද්ධව ස්වදේශික ජනතාව අතරින් වාම ගරිල්ලා ව්‍යාපාරයක් හට ගන්නවා. විවිධ මර්ධනකාරි උපක්‍රම මඟින් මේ ව්‍යාපාරය මර්ධනය කිරීමට ප්‍රංශය තැත් කරත් සාර්ථක වන්නේ නැහැ. ඉතින් එවක ජනාධිපති ඩිගෝල් තීරණය කරනවා අවසානයේදී ඇල්ජීරියාවට නිදහස ලබා දීමට. එහෙත් ඇල්ජීරියාවේ සිටින දහස් සංඛ්‍යාත ප්‍රංශ ජාතිකයනුත් ප්‍රංශ හමුදාවේ දක්ෂීණාංශික කොටස් මෙයට තදින්ම විරුද්ධ වෙනවා. ඔවුන් සිතන්නේ ඇල්ජීරියාව යනු ප්‍රංශයම බවයි. මේ නිසා හමුදාවේ දක්ෂිණාංශික කොටස් තුළින් අන්තවාදී ත්‍රස්තවාදි සංවිධානයක් බිහි වෙනවා. එහි නම Organisation armée secrète (OAS නොහොත් රහස් හමුදා සංවිධානය). OAS සංවිධානය ඩිගෝල් හා ඔහුගේ හිතවාදීන් ඝාතනය කිරීමට තැත් කරනවා. එහි කූටප්‍රාප්තිය 1962 දී එල්ලවූ ඝාතන ප්‍රයත්නයෙන් ඩිගෝල් දිවි ගලවා ගන්නේ අනූ නවයෙන්. 

මුල් නවකතාව

(නයිජීරියාවේ) බයාෆ්‍රා යුද්ධ සමයේ බී බී සී පුවත් සේවයේ මාධ්‍යවේදියෙක් වූ ෆ්‍රෙඩ්රික් ෆෝසයිත් මේ ඩිගෝල් ඝාතන ප්‍රයත්නය ඇසුරින් ඉතාම ජනප්‍රිය වූ ත්‍රිලර් මාදිලියේ නවකතාවක් ලියන්නේ 1971 දී. එහි නම The Day of the Jackal. OAS සංවිධානය සිය ඝාතන සැලසුම් අසාර්ථක වූ පසු විශාල මුදලකට කුලියට ගත් අති දක්ෂ ඝාතකයෙක් මාර්ගයෙන් ජෙනරල් ඩි ගෝල් ව ඝාතනය කිරීමට තැත් කිරීම පිළිබඳ මන:කල්පිත කතාවක් මෙහි අඩංගු වනවා. ඝාතකයා Jackal නොහොත් වෘකයා යන කේත නාමයෙන් තමාවම හඳුන්වා ගන්නවා.  ඒ පොත නිසා ෆෝසයිත් ලෝක ප්‍රකට ත්‍රිලර් කතා රචකයෙක් වුනා. මේ කතාව ඇසුරින් ෆ්‍රෙඩ් සිනමන් විසින්  එඩ්වර්ඩ් ෆොක්ස් ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කරන චිත්‍රපටයක් 1973 නිර්මාණය කරනවා. 

මේ විසිවන සියවසේ මැද භාගයට අයත් කතාව 21 සියවසේ තෙවැනි දශකයට අදාළ පරිදි මෑතකදි  ප්‍රතිනිර්මාණය කර තිබෙනවා, ඒ ස්කයි නාලිකාව මඟින්. නවීන තාක්ෂණය යොදා ගන්නා අති දක්ෂ බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික කුලී ඝාතකයෙක් ලෙස ප්‍රධාන චරිතය දක්වා තිබෙනවා. මුල් නවකතාවේ සඳහන් නොවන ලෙස වෘකයාට ඔහු ගැන තොරතුරු කිසිවක් නොදන්නා ආදරණීය බිරිඳක් හා ළදරුවෙක්ද ඇතුළු පවුලක්ද සිටිනවා. 

 එමෙන්ම අද කාලයේ ලිබරල් කතිකාවට ගැලපෙන පරිදි ඝාතකයා මෙහෙයවන්නේ බහු ජාතික සමාගම් නියෝජිතයන් විසින්. එමෙන්ම ඝාතකයාගේ ඉලක්කය වන්නේ අනීතික ලෙස බලගතු පුද්ගලයන් හා සමාගම් උපයාගත් ධනය හෙළි කරගැනීමට පරිගණක මෘදුකාංගයක් නිර්මාණය කරන යූ ඩී චාල්ස් නම් තොරතුරු තාක්ෂණික අංශයේ කෝටිපතියෙක්. සමාජ සාධාරණත්වය උදෙසා ට්‍රිලියන ගණනක වත්කම් හෙළිකර යුතුයැයි ඔහු විශ්වාස කරනවා. කෙසේ වුවත් බ්‍රිතාන්‍යයේ රහස් ඔත්තු සේවයේ නිලධාරිනියක් හට වෘකයා ගැන ඉව දැනෙන්නේ ඔහු විසින් පෙර අවස්ථාවක ජර්මන් අන්ත දක්ෂීණාංශික පක්ෂයක නායකයා ඝාතනය කිරීමත් සමඟයි.

 වෘකයා සතුව විශේෂයෙන් නිර්මාණය කළ ගිනි අවියක් ඇති බවද ඇය සොයා ගන්නවා. වෘකයා පසුපස ඇගේ ලුහු බැඳීම කෙසේ අවසන් වේවිද? මුල් නවකතාවේ ප්‍රංශ ‍ පොලිස් නිලධාරි ක්ලෝඩ් ලිබෙල්ගේ චරිතය බියංකා පුල්මන් ලෙස නිරූපණය කරන්නේ බ්‍රිතාන්‍ය කළු ජාතික නිළි ලෂානා ලින්ච්. වෘකයාගේ චරිතය එඩී රෙඩ්මේන් නිරූපණය කරනවා. IMDB හි 8.2 ශ්‍රේණි ගත කිරීමක්ද Rotten Tomatoes හි 85% ප්‍රසාදයක්ද සහිත The Day of the Jackal කාලෙකින් බලපු හොඳම ත්‍රිලර් සීරිස් එකක් ලෙස ඉහළින්ම නිර්දේශ කරන්න කැමතියි.