"මගේ නැන්දා දැන් පහතට ඒවි, නට්ල් මහත්මයා," යැයි ඉතා කල්පනාකාරී, තැන්පත් පෙනුමක් ඇති පසළොස් හැවිරිදි තරුණිය පැවසුවාය; "ඒ වෙනකම් ඔබට මාව ඉවසගෙන ඉන්න වේවි."
පැමිණීමට නියමිත නැන්දාට අගෞරවයක් නොවන පරිදිත්, ඒ මොහොතේ තමා ඉදිරියේ සිටින ලේලියට රිදෙන්නේ නැති පරිදිත් උචිත යමක් පැවසීමට ෆ්රැම්ටන් නට්ල් උත්සාහ කළේය. මෙලෙස එක දිගට නොදන්නා අමුත්තන් හමුවීමට යාමෙන්, තමා අපේක්ෂා කරන මානසික සුවය සැලසේදැයි ඔහු තුළ දැඩි සැකයක් මතු විය.
"ඔය ගමන කොහොම කෙළවර වෙයිද කියලා මම දන්නවා," ඔහු මේ පිටිසරබද ප්රදේශයට ඒමට සූදානම් වෙද්දී ඔහුගේ සහෝදරිය පවසා තිබුණි; "ඔය පළාතට ගිහින් ඔයා හුදෙකලා වෙයි; කා එක්කවත් කතා බහක් නැතුව ඉන්නකොට ඔයාගේ අසනීපය තවත් වැඩි වෙයි. ඒ නිසා මම දන්න කියන අයට හඳුන්වා දීමේ ලිපි මම ඔයාට දෙන්නම්. මට මතක හැටියට ඒ අතර බොහොම හොඳ අයත් හිටියා."
තමා මේ ලිපියක් රැගෙන ආ සැපල්ටන් මහත්මිය ද ඒ 'හොඳ' ගණයට වැටෙන අයෙක්දැයි ෆ්රැම්ටන් කල්පනා කළේය.
"ඔබ මේ අවට ඉන්න අයව අඳුනනවාද?" නිහඬතාව මඳක් වැඩි යැයි හැඟුණු තැන ලේලිය ඇසුවාය.
"ඇත්තටම මම මෙහේ කාවවත්ම අඳුනන්නේ නැහැ," ෆ්රැම්ටන් පැවසීය. "මීට අවුරුදු හතරකට විතර කලින් මගේ සහෝදරිය මෙහේ පල්ලියේ ලැගුම්ගෙන හිටියා. ඇය තමයි මට මේ පළාතේ කිහිප දෙනෙක්ව හඳුන්වා දීලා ලිපි දුන්නේ." ඔහු එය පැවසුවේ යම් කනගාටුදායක ස්වරයකිනි.
"එහෙනම් ඔබ මගේ නැන්දා ගැන ඇත්තටම කිසිම දෙයක් දන්නේ නැහැ නේද?" තැන්පත් තරුණිය විමසුවාය.
"මම දන්නේ ඇයගේ නමයි ලිපිනයයි විතරයි," ඔහු පිළිගත්තේය. සැපල්ටන් මහත්මිය විවාහකද වැන්දඹුවකද යන්න ඔහු කල්පනා කරමින් සිටියේය. ඒ කාමරය දෙස බැලූ විට එහි පුරුෂයෙකු ජීවත් වන බවට යම් අපැහැදිලි සලකුණු පෙනෙන්නට තිබුණි.
"ඇයගේ ජීවිතයේ ලොකුම ශෝකාන්තය සිද්ධ වුණේ මීට අවුරුදු තුනකට කලින්. ඒ කියන්නේ ඔබේ සහෝදරිය මෙහෙන් ගියාට පස්සේ," දැරිය පැවසුවාය.
"ශෝකාන්තයක්?" ෆ්රැම්ටන් ඇසුවේය. මෙවැනි නිස්කලංක ගැමි පරිසරයක 'ශෝකාන්ත' යන වචනය නොගැලපෙන බව ඔහුට සිතුණි.
"ඔක්තෝබර් මාසයේ මේ වගේ හවස් වරුවක අපි ඇයි මේ ජනේලය සම්පූර්ණයෙන්ම විවෘත කරලා තියෙන්නේ කියලා ඔබට හිතෙනවා ඇති," යැයි පවසමින් ඇය තණකොළ පිට්ටනිය දෙසට විවෘත වන විශාල ප්රංශ පන්නයේ ජනේලයක් පෙන්වූවාය.
"කාලගුණය නම් සෑහෙන්න උණුසුම්," ෆ්රැම්ටන් පැවසීය; "ඒත් ඒ ජනේලයයි අර ශෝකාන්තයයි අතර තියෙන සම්බන්ධය මොකක්ද?"
"අද වගේම දවසක, මීට අවුරුදු තුනකට කලින්, ඇයගේ සැමියා සහ ඇගේ බාල සහෝදරයන් දෙන්නා දඩයමේ යන්න ඔය ජනේලයෙන් එළියට ගියා. ඔවුන් ආයෙත් කවදාවත් ආවේ නැහැ. ඔවුන්ට හුරුපුරුදු වගුරු බිම හරහා යනකොට ඔවුන් තුන්දෙනාම මඩ ගොහොරුවකට අහු වුණා. ඒ අවුරුද්දේ දරුණු විදිහට වැස්ස වැහුණා. වෙනදා ආරක්ෂිතයි කියලා හිතපු තැන් පවා හිටිහැටියේම ගිලා බැස්සා. ඔවුන්ගේ සිරුරු පවා හමු වුණේ නැහැ. ඒක තමයි භයානකම දේ." මෙහිදී දැරියගේ කටහඬේ තිබූ තැන්පත් බව ගිලිහී ගොස් එය වේදනාවෙන් වෙව්ලන ස්වරයක් ගත්තේය. "පව් මගේ නැන්දා, ඇය තාමත් හිතනවා කවදා හරි ඔවුන් සහ ඔවුන් එක්ක ගිය ඒ දුඹුරු පාට බල්ලා ආයෙත් ඒවි කියලා. ඇවිත් වෙනදා වගේම ඔය ජනේලයෙන් ගෙට එයි කියලා ඇය හිතනවා. අන්න ඒ නිසයි හැමදාම හවස් වරුවේ කළුවර වැටෙනකම් ඔය ජනේලය ඇරලා තියන්නේ. පව් මගේ නැන්දා, ඔවුන් එදා ගිය හැටි ඇය මට ඕනෑතරම් කියලා තියෙනවා. ඇගේ සැමියා සුදු පාට වැහි කබාය අතේ දාගෙන ගිය හැටිත්, බාලම මල්ලි රොනී ඇයට විහිළු කරන්න 'බර්ටි, ඇයි ඔයා ඔහොම පනින්නේ?' කියලා සින්දු කිය කිය ගිය හැටිත් ඇයට නිතරම මතක් වෙනවා. දන්නවාද, මේ වගේ නිශ්ශබ්ද හවස් වරුවල මටත් වෙලාවකට හරි බය හිතෙනවා ඔවුන් ඔය ජනේලයෙන් ඇතුළට එයි කියලා - "
ඇය මඳක් වෙව්ලා යමින් කතාව නතර කළාය. මඳ වේලාවකින් සැපල්ටන් මහත්මිය කලබලයෙන් කාමරයට පැමිණ ප්රමාදය ගැන සමාව අයැද සිටීම ෆ්රැම්ටන්ට ලොකු සහනයක් විය.
"වේරා ඔයාව පාලුවෙන් තියන්න නැතුව ඇති කියලා මම හිතනවා?" ඇය ඇසුවාය.
"ඇය බොහොම රසවත් විදිහට කතා කළා," ෆ්රැම්ටන් පැවසීය.
"ඔබ ජනේලය ඇරලා තියෙන එක ගැන අමනාපයක් නැතුව ඇති කියලා මම හිතනවා," සැපල්ටන් මහත්මිය උද්යෝගයෙන් පැවසුවාය; "මගේ සැමියයි සහෝදරයොයි දැන් දඩයම ඉවර වෙලා එයි. ඔවුන් හැමදාම එන්නේ මේ පැත්තෙන්. අද ඔවුන් වගුරු බිම් පැත්තේ ගිය නිසා මගේ පලස් ඔක්කොම මඩ ගායි. ඉතින් පිරිමින්ගේ හැටි ඔහොම තමයි නේද?"
ඇය දඩයම ගැනත්, මේ දිනවල කුරුල්ලන් අඩු බවත් ඉතා ප්රීතියෙන් කතා කරන්නට වූවාය. නමුත් ෆ්රැම්ටන්ට මේ සියල්ල ඇසුණේ භීතියකිනි. ඔහු මේ භයානක මාතෘකාව වෙනස් කිරීමට දැඩි උත්සාහයක් ගත්තද එය සාර්ථක වූයේ අඩ වශයෙනි. නිවෙස් හිමිකාරියගේ දෑස් නිතරම ඔහු පසු කර පිටත ඇති තණකොළ පිට්ටනිය දෙසට යොමු වන බව ඔහුට වැටහුණි. මේ ශෝකජනක සංවත්සරය දවසේම තමා මෙහි පැමිණීම ගැන ඔහු තමාටම දොස් පවරා ගත්තේය.
"දොස්තරවරු මට නියම කරලා තියෙන්නේ පූර්ණ විවේකය සහ මානසික නොසන්සුන්තාවයෙන් තොරව ඉන්න කියලයි," ෆ්රැම්ටන් පැවසීය. අමුත්තන් තමාගේ රෝගාබාධ ගැන අසන්නට ඉතා කැමැත්තෙන් සිටිනවා යැයි සිතන පොදු දුර්මතයක ඔහුද එල්බ සිටියේය.
"එහෙමද?" යැයි සැපල්ටන් මහත්මිය පැවසුවේ ඈනුමක් පාලනය කරගනිමිනි. නමුත් මොහොතකින් ඇය එකවරම අවදි විය. ඒ ෆ්රැම්ටන් කියන දේට නොවේ.
"ඔන්න ඔවුන් ඇවිත්!" ඇය කෑගැසුවාය. "හරියටම තේ බොන වෙලාවට. බලන්නකෝ ඇස් දෙකටත් එක්ක මඩ නාගෙන ඉන්න හැටි!"
ෆ්රැම්ටන් මඳක් වෙව්ලා ගොස්, සිදුවන දේ ගැන අනුකම්පාවෙන් බැලීමට ලේලිය දෙස හැරුණි. දැරිය ජනේලයෙන් පිටත බලා සිටියේ දෑස් විසල් කරගත් දැඩි භීතියකිනි. විස්තර කළ නොහැකි බියකින් තැතිගත් ෆ්රැම්ටන් ද ආපසු හැරී පිටත බැලුවේය.
බැස යන සැඳෑ කළුවරේ, රූප තුනක් තණකොළ පිට්ටනිය මැදින් ජනේලය දෙසට ඇවිද එමින් සිටියහ. ඔවුන් සියල්ලන්ම අත තුවක්කු තිබූ අතර එක් අයෙකුගේ උරහිසේ සුදු පාට කබායක් දමා තිබුණි. විඩාපත් වූ දුඹුරු පැහැති බල්ලෙකු ඔවුන් පසුපසින් පැමිණියේය. ඔවුන් නිහඬවම නිවසට ළං වූ අතර, කළුවර අතරින් තරුණ කටහඬක් ඇසුණි: "මම ඇහුවා බර්ටි, ඇයි ඔයා ඔහොම පනින්නේ කියලා?"
ෆ්රැම්ටන් වහාම තම සැරයටිය සහ තොප්පිය අතට ගත්තේය; ඔහු පණ එපා කියා දිව ගිය වේගයට ඉදිරිපස දොර හෝ ගේට්ටුව පෙනුණේ යාන්තමිනි. පාරේ පැමිණි බයිසිකල්කරුවෙකුට ඔහු හා ගැටීම වළක්වා ගැනීමට පඳුරකට පනින්නට සිදු විය.
"අපි ආවා රත්තරනේ," යැයි පවසමින් සුදු කබාය ගත් තැනැත්තා ජනේලයෙන් ඇතුළු විය. "අපි මඩ නාගෙන හිටියට දැන් ඒවා වේලිලා. කවුද ඒ අපි එනකොටම දිව්වේ?"
"ඒ පුදුම මනුස්සයෙක්, නට්ල් කියලා කෙනෙක්," සැපල්ටන් මහත්මිය පැවසුවාය; "මෙච්චර වෙලා එයාගේ ලෙඩ රෝග ගැන විතරයි කතා කළේ. ඔබලා එනකොටම සමුගැනීමක්වත් නැතුව දූවිලි අවුස්සගෙන දිව්වා. හරියට හොල්මනක් දැක්කා වගේ."
"මම හිතන්නේ ඒ බල්ලා දැකලයි," ලේලිය ඉතා සන්සුන්ව පැවසුවාය; "ඔහු මට කිව්වා ඔහු බල්ලන්ට හරිම බයයි කියලා. වරක් ඉන්දියාවේදී ගංගා නදිය අසලදී බල්ලන් රැළක් පන්නපු වෙලාවක ඔහුට මුළු රෑම අලුතෙන් හාරපු සොහොනක ඉන්න වෙලා තියෙනවා. බල්ලන් උඩ ඉඳන් ගොරවද්දී ඔහු එතන හිරවෙලා ඉඳලා. ඕනෑම කෙනෙකුට සිහිය නැති වෙන්න ඒක හොඳටම ඇති."
හිටිවනම මෙවැනි නිර්මාණශීලී කතා ගෙතීම ඇයගේ විශේෂ දක්ෂතාවයකි.
No comments:
Post a Comment